“Found the map to the paincave way earlier than expected.”

Dit overkwam me tijdens de 4x4x48 challenge begin mei 2023. In deze challenge, bedacht door David Goggins is het de bedoeling dat je elke 4 uur start met een afstand van 4 mijl (circa 6.5km) rennen. Dit doe je 48 uur lang. De afstand van 6.5km is niet direct de grootste uitdaging. Wel dat je twee nachten op rij de wekker zet om rond middernacht en nogmaals midden in de nacht te gaan rennen. Mensen draaien zich om minder grote uitdagingen al nogmaals om in hun warme bed.

De ‘pain cave’ is de Ultrarunners benaming voor heftige pijn en/of mentale strijd met jezelf om door te gaan. Bovengenoemde challenge had ik in 2022 al eens volbracht, maar toen niet en nu wel met een boomstam op mijn schouder. Ondraaglijk was de pijn dit jaar op dag 1 nog lang niet, maar mijn Guinness World Record van drie weken daarvoor had wel nog duidelijk zijn sporen nagelaten. Pijnlijke kniebanden. Toch noem ik het ‘de kaart om de paincave te vinden’ en niet de paincave zelf. Want het was vrij zeker dat dit ging blijven zeuren en misschien pijnlijker zou worden tijdens deze challenge. Ik mijn lijf heel goed en ken ik deze pijn ook. Ik had deze één keer eerder tijdens het Pieterpad, het zijn de banden rond mijn kniegewricht die moe zijn. Een stekende pijn van de zijkant en soms voorkant, alsof iemand een mes in je knie steekt. Als je de pijn zelf gebruikt als raadgever stop je meteen, want het voelt echt alsof je iets volledig kapot maakt. Tijdens het Pieterpad ben ik er zonder blessure vanaf gekomen. En de eerste interne kleine struggles kwamen ditmaal dus al na mijn tweede ronde van 6.5km:”oeh, moet je wel door gaan?” Want je hebt dan nog 10 rondjes van 6.5km met boomstam voor je liggen. Maar dan komt iets interessants om de hoek kijken wat je als extreme duursporter en als mens kan leren. Indelen, compartimentaliseren, een grote uitdaging in kleinere brokken opdelen. Toen ik namelijk het Pieterpad ging rennen in een week dacht ik ook niet aan de 500km die ik te gaan had, maar aan de volgende 10km, het volgende uur, of het volgende half uur. Doe dat, eet en drink tussendoor, herhaal en als je jezelf weet te vertellen dat alles een keer afgelopen is, ook deze herhaling, dan sta je na 7 dagen bovenop de St. Pietersberg en heb je 500km te voet afgelegd.

Wat ik wil zeggen, er zijn meer smaken dan 1. Ok, stoppen, straks blesseer je jezelf en 2. Doorgaan, tot je jezelf helemaal kapot hebt gemaakt.

Dit is namelijk één van de dingen, alhoewel ditmaal eerder dan gewenst, precies waar ik naar op zoek ben in mijn avonturen. “Hoe werk ik? Hoe denk ik over mijzelf? Wat doe ik onder stress? Hoeveel laat ik angst mijn keuzes bepalen en hoeveel baseer ik de keuzes op bewezen feiten en zelfkennis?”

In het leven is niets zo waardevol als ervaring opdoen. Mijn ervaring in extreme duursport stelt me in staat me voor een uitdaging al in te beelden wat er mogelijk komen gaat. Wanneer mijn lichaam en hoofd dan tegen mij willen zeggen “stop!” heb ik het antwoord al klaar:”Dit is wat we doen, en we gaan pas naar huis als het klaar is.”

Terug naar Blogs