English version below*

Zeven dagen in de Sahara, 250 kilometer te voet en je rugzak met slaapzak en voedsel op je rug. Hoe zorg je dat je daar klaar voor bent?

Als vader van twee weet ik het antwoord: op dezelfde manier als hoe je je voorbereid op het krijgen van een kind. Je hebt geen idee wat je precies te wachten staat, maar je knutselt een wiegje, je zorgt voor voldoende luiers (denk je, want oh boy…heb je die hoeveelheid **** even onderschat die je over je heen krijgt…letterlijk vaak), je luistert naar advies van andere kersverse ouders en voila, een plan! En of je kind nu blind blijkt te zijn of dat je kind je zelfgebreidde knuffel meteen uit zijn wiegje gooit, het plan is altijd anders in uitvoering dan oorspronkelijk bedoeld. En het is precies dat, die onvoorspelbaarheid, wat mij zo aan trekt in duursport zoals ultrarunning. Je bereidt je zo goed mogelijk voor maar je kan er zeker van zijn dat er onvoorziene verrassingen op je pad komen. Toch is er een groot verschil tussen roekeloos en ‘calculated risks’ zoals dat heet. Rennen door de Sahara, 7 dagen lang bij helse temperaturen, dat is een risico voor je gezondheid en als je pech hebt voor je leven. Maar ik heb nul ambitie om voortijdig mijn mooie leven tot een plotselinge stop te brengen, dus hoppa, plan maken!

Hoe dan? Bring in Rick Lablans en Sander Boon. Wie? Google maar eens.

Toen ik voor het eerst besloot dit Sahara avontuur te gaan doen, eerder dit jaar, was ik dolenthousiast. Maar na wat verder inlezen kom je zaken tegen zoals dat het inschrijfgeld meer dan 3000 euro bedraagt, dat je in totaal wel 10 dagen van huis bent, dat zelfs atleten die professioneel sporter zijn de zandmarathon soms niet finishen. (En niet finishen varieert van uit de race stappen tot verdwaald raken en dagen later 200km noordelijker levend terug gevonden worden.) En dan is het belangrijk dat ik in die eerste enthousiaste bui iedereen die het maar wilde horen vertel over mijn droom. Wanneer je dan je eerste enthousiaste boost plaats voelt maken voor de meer rationele kant, dat je gaat bedenken “Hoe ga ik dit in hemelsnaam aanpakken?” dan zijn die mensen er die je om de beurt vragen “En? Hoe lopen de voorbereidingen?”. Dat houdt het vuurtje wel brandend. (En natuurlijk zijn die mensen ook mijn eerste eigen ambassadeurs, om uiteindelijk het verhaal te verspreiden, zodat ik een mooi sponsorbedrag kan realiseren. Maar dat komt later, daar is nog tijd genoeg voor.)

Dus mijn eerste stap was mijn hele Whatsapplijst, al mijn collegas en alle buren vertellen over het plan. Een QR code naar de sponsorsite op het raam, een QR code op de bakfiets. Via mijn sport kwam ik zo ook in contact met Rick Lablans. Rick had de halve Marathon des Sables 2021 al voltooid. En in mijn vriendenkring zat ook iemand die samen werkt met Sander Boon, finisher van de legendarische 35^e Marathon des Sables, één van de zwaarste edities uit de geschiedenis van de zandmarathon. Dus de volgende stap volgde vanzelf: afspreken met Rick, afspreken met Sander. En uit die gesprekken volgde veel waardevolle info, nog meer enthousiasme en ook de volgende stappen. Één van die stappen was dan weer om in Zoetermeer te gaan kijken bij de Trailrunstore (hier de link naar hun site), waar meerdere oud-deelnemers werken.

Maar, eerst een stapje terug. Nummer één, Rick Lablans. Een fascinerende kerel die ik op Instagram al vaker had zien langskomen en herkende als een soortgenoot, op z’n minst in mindset. Rick gaat geen uitdaging zomaar uit de weg, staat altijd lachend op de foto en beheerst volgens mij prima het Ultrarunners motto “get comfortable with the uncomfortable”.

Foto: Rick Lablans tijdens zijn Halve Marathon des Sables in September 2021. Bron: Rick’s Instagram.

Praktische tips van Rick zijn dingen als:

• Overweeg een shirt wat open geritst kan worden, want je wil de hitte makkelijk en snel kwijt kunnen.
• Blijf bewegen, sommige deelnemers zoeken onder dode planten ter grootte van een potlood ‘schaduw’ in pure wanhoop door de grote hitte. Je gaat geen beschutting vinden, blijf bewegen. Stil zitten is zeer waarschijnlijk opgeven.
• Geniet van het avontuur plus je groeit in de race naar mate de week vordert.
• Hoe bouw je je sportschoenen om dat je woestijnbestendig bent? En waar laat je dat doen?
• Wat eet je en drink je? Hint: geen Magnumijsjes. Ja, of je moet ze willen drinken, want dat kan natuurlijk prima bij die temperatuur.

Na Rick gesproken te hebben was het door naar Sander die met een schitterend fotoboek van zijn Hele Marathon des Sables me nog enthousiaster weet te maken. Kan dat? Ja, dat kan. Ken je dat gevoel dat je als kindje aftelt naar je verjaardag? Dat dus, maar dan heb ik nu nog anderhalf jaar de dagen af te tellen. Zelfde gevoel, iets anders feestje. Sander deed mee aan de 35^e editie, wat 2021 was, Corona tijd. Iedereen netjes mondkapjes en getest, maar ieders afweersysteem had te weinig andere besmettelijke zaken opgelopen. Dus binnen de kortste keren was het halve deelnemers veld ziek van een buikgriepachtige situatie. In de woestijn. Bij 45 graden. Met beperkt water. Over 250+ km rennen. Een huisarts zou je al ziek naar huis sturen als je op een gewone doordeweekse dag buikpijn en uh, een ‘abbonement’ op het toilet’ zou hebben. Gelukkig hanteren de artsen van het medisch team bij de MDS (Marathon des Sables) iets andere criteria.

Foto: Sander Boon tijdens zijn Hele Marathon des Sables. Bron: Sander’s Instagram

Toch is het Sander, en bovendien zijn gehele team, gelukt om de hele Marathon des Sables uit te lopen. Op mij komt hij over als kalm en mindfull. Ik weet niet of hij dat ook altijd is, maar op het terras in het zonnetje pratend over sport in ieder geval. Zinvol advies van Sander betrof o.a.:

• Woestijnzand sloopt je veters. Zorg dat je niet uit de race valt door gebrek aan intacte veters!
• Kom niet opdagen in je goedkope Supermarkt korting-sportschoentjes of met een 20kg rugzak. Sommige planten hebben doorns van 5cm en vinden je schoenzolen dan een heerlijk tussendoortje.
• Je rugzak gaat niet je beste vriend zijn. Weinig aan te doen.
• Over die rugzak gesproken, super ultralichtgewicht rugzak betekent grote kans op super ultra kapotgescheurde rugzak in deze ruige omstandigheden. Kies iets degelijks.
• Looptraining is een goed idee. (Ik had zelf bedacht dat ik me wel zou redden, maar hey, het zou echt een slecht idee zijn als ik uit de race moest stoppen omdat ik hulp van een trainer of coach heb afgewezen. Deze autodidact moet zijn ego even inslikken, maar we gaan er werk van maken.)
• Je kan je eten vooraf in de magnetron gooien. Smelt het? Geen beste keuze om in de woestijn mee te nemen.
• Koud douchen, leer je lichaam stress (temperatuurstress) rustig af te handelen.
• Onderzoek goed wat jouw motiveert, wat jouw drijfveer is en hoe jij jezelf uit een mentale dip kan halen. Dat ga je nodig hebben.
• Oh ja, en je mag twee keer een vochtinfuus en daarna lig je er uit.

Naast advies is het vooral ook heerlijk om te praten met mensen die niet reageren met “Waaaat ga je doen?” maar die begrijpen hoe mindfull en leerzaam een zware duurloop kan zijn. En hoe ongelooflijk we soms ruige rauwdouwers lijken maar eigenlijk heel erg goed weten wat we van onze lichaam en geest kunnen vragen. Voor mij was na deze twee gesprekken het gevoel alleen maar sterker gegroeid “We are born to run!”

English version*

Seven days in the Sahara, 250km on your own two feet and a backpack with your sleepingbag and all food you need. How do you prepare yourself for something like that?

As a father of two I know the answer: The same way you prepare yourself when you are about to get a child. Being…you have no clue what to do, but you build a crib, make sure you buy enough diapers (or so you think, because boy, did you underestimate the amount of sh*t you will be experiencing the coming months…often literally), je listen to advice from other freshly appointed dads en voila, you have a plan! And whether your child is blind like mine, or whether you child immediatly ditches the teddybear you lovingly made by yourself, the plan is always different in execution as compared to how it was meant to be.

And it’s exactly that, that unpredictability which pulls me into endurance sports like ultrarunning. Je prepare the best you can but you can be sure there will still be unexpected surprises. Still there is a huge difference between being reckless and ‘calculated risks’. Running through the Sahara, 7 days in hellish temperatures is a risk for your health and if you’re unlucky for your life. But since I have zero ambition to put my life to a premature stop…let’s make a plan!

But how? Bring in Rick Lablans and Sander Boon. Who? Just Google them.

When I first decided to go for this adventure I was superenthousiastic. But after more reading work done you encounter facts like that the entry fee is around 3000 euros, you will be away from home for 10 days and that even some proffesional athletes do not finish this race. (Not finishing can be quiting up to getting totally lost in the desert and being rescued days later about 200km North of the original route.) So, for me it is very important in that first enthousiastic state to tell everybody who will even remotly listen about my dream. That will make sure that once your first boost is slowly being replaced by a more realistic thought pattern people will still be asking questions like “And?” or “How’s the project moving?”. This will keep your fire burning or rekindle the flames if needed. (And of course are those people my first ambassadors, to eventually spread the story, making sure I will collect a nice big amount of money for the charity I am running for.)

*Translating in progress, stay tuned*

So, my first step was to inform my entire Whatsapp contactlist of my plan to run the Sahara. A QR code to this website was taped to our livingroom window and a QR code on our cargo bike. Through my sports I got to know of the existence of Rick Lablans. Rick already finished the Half Marathon des Sables in 2021. In my group of friends there was also somebody who worked with Sander Boon, finisher of the legendary 35th Marathon des Sables, one of the most extreme editions in the history of the race. So, the next step made itself clear: meet with Rick, meet with Sander. And from those conversations a lot of usefull info came, lots of enthousiasm and the steps to be taken after that. One of those steps was to go and check out ”de TrailrunStore” (here is the link to their website)waar several previous finishers are working.

 

Maar, eerst een stapje terug. Nummer één, Rick Lablans. Een fascinerende kerel die ik op Instagram al vaker had zien langskomen en herkende als een soortgenoot, op z’n minst in mindset. Rick gaat geen uitdaging zomaar uit de weg, staat altijd lachend op de foto en beheerst volgens mij prima het Ultrarunners motto “get comfortable with the uncomfortable”.

Foto: Rick Lablans tijdens zijn Halve Marathon des Sables in September 2021. Bron: Rick’s Instagram.

Praktische tips van Rick zijn dingen als:

• Overweeg een shirt wat open geritst kan worden, want je wil de hitte makkelijk en snel kwijt kunnen.
• Blijf bewegen, sommige deelnemers zoeken onder dode planten ter grootte van een potlood ‘schaduw’ in pure wanhoop door de grote hitte. Je gaat geen beschutting vinden, blijf bewegen. Stil zitten is zeer waarschijnlijk opgeven.
• Geniet van het avontuur plus je groeit in de race naar mate de week vordert.
• Hoe bouw je je sportschoenen om dat je woestijnbestendig bent? En waar laat je dat doen?
• Wat eet je en drink je? Hint: geen Magnumijsjes. Ja, of je moet ze willen drinken, want dat kan natuurlijk prima bij die temperatuur.

Na Rick gesproken te hebben was het door naar Sander die met een schitterend fotoboek van zijn Hele Marathon des Sables me nog enthousiaster weet te maken. Kan dat? Ja, dat kan. Ken je dat gevoel dat je als kindje aftelt naar je verjaardag? Dat dus, maar dan heb ik nu nog anderhalf jaar de dagen af te tellen. Zelfde gevoel, iets anders feestje. Sander deed mee aan de 35^e editie, wat 2021 was, Corona tijd. Iedereen netjes mondkapjes en getest, maar ieders afweersysteem had te weinig andere besmettelijke zaken opgelopen. Dus binnen de kortste keren was het halve deelnemers veld ziek van een buikgriepachtige situatie. In de woestijn. Bij 45 graden. Met beperkt water. Over 250+ km rennen. Een huisarts zou je al ziek naar huis sturen als je op een gewone doordeweekse dag buikpijn en uh, een ‘abbonement’ op het toilet’ zou hebben. Gelukkig hanteren de artsen van het medisch team bij de MDS (Marathon des Sables) iets andere criteria.

Foto: Sander Boon tijdens zijn Hele Marathon des Sables. Bron: Sander’s Instagram

Toch is het Sander, en bovendien zijn gehele team, gelukt om de hele Marathon des Sables uit te lopen. Op mij komt hij over als kalm en mindfull. Ik weet niet of hij dat ook altijd is, maar op het terras in het zonnetje pratend over sport in ieder geval. Zinvol advies van Sander betrof o.a.:

• Woestijnzand sloopt je veters. Zorg dat je niet uit de race valt door gebrek aan intacte veters!
• Kom niet opdagen in je goedkope Supermarkt korting-sportschoentjes of met een 20kg rugzak. Sommige planten hebben doorns van 5cm en vinden je schoenzolen dan een heerlijk tussendoortje.
• Je rugzak gaat niet je beste vriend zijn. Weinig aan te doen.
• Over die rugzak gesproken, super ultralichtgewicht rugzak betekent grote kans op super ultra kapotgescheurde rugzak in deze ruige omstandigheden. Kies iets degelijks.
• Looptraining is een goed idee. (Ik had zelf bedacht dat ik me wel zou redden, maar hey, het zou echt een slecht idee zijn als ik uit de race moest stoppen omdat ik hulp van een trainer of coach heb afgewezen. Deze autodidact moet zijn ego even inslikken, maar we gaan er werk van maken.)
• Je kan je eten vooraf in de magnetron gooien. Smelt het? Geen beste keuze om in de woestijn mee te nemen.
• Koud douchen, leer je lichaam stress (temperatuurstress) rustig af te handelen.
• Onderzoek goed wat jouw motiveert, wat jouw drijfveer is en hoe jij jezelf uit een mentale dip kan halen. Dat ga je nodig hebben.
• Oh ja, en je mag twee keer een vochtinfuus en daarna lig je er uit.

Naast advies is het vooral ook heerlijk om te praten met mensen die niet reageren met “Waaaat ga je doen?” maar die begrijpen hoe mindfull en leerzaam een zware duurloop kan zijn. En hoe ongelooflijk we soms ruige rauwdouwers lijken maar eigenlijk heel erg goed weten wat we van onze lichaam en geest kunnen vragen. Voor mij was na deze twee gesprekken het gevoel alleen maar sterker gegroeid “We are born to run!”